Teheran aan de Amstel

bierfietsDe bierfiets is het symbool geworden van alles wat vies en voos en loos is in toeristisch Amsterdam. De stad wil de rondrijdende lalkar dan ook het centrum uitduwen. Maar Mokum heeft een geduchte tegenstandster gevonden in Rusita Ruitenberg Segall, advocate van de bierfietsexploitanten. Zij is van het dikke hout waarvan men planken zaagt.

Volgens Ruitenberg Segall is het verbod op de bierfiets vergelijkbaar met de mensenrechtensituatie in Iran. Haar betoog begrijp ik niet helemaal, maar ze suggereert een parallel tussen mensenrechten en vrijheid (of het gebrek daaraan) in Iran en de Mokumse fatwa tegen de bierfiets. Hatsekidee. Je moet maar durven.

En ja, zeker, de bierfiets is pispaal en symbool. Maar er is veel meer ‘leuks’ in de stad te beleven. Zo las ik dezer dagen in Het Parool dat je geketend aan een smurf door de stad kunt zwalken. Dat je kunt koekeloeren bij de hoeren. Een zuiptour doen met een half uur onbeperkt wodkashots, of een Wallentour met – jawel – kutcake bakken en dildo’s boetseren. Daar ga je met je verlichtingsdenken en vooruitgangsgedachte.  

De bierfiets is eigenlijk maar klein bier vergeleken bij de nog bodemlozer leegheid van dit zo gevarieerde toeristisch aanbod. Nu de stad net een offensief lanceert om straten en stegen echt veel schoner te krijgen, kan misschien gelijk ook de bezem door dit soort afstotelijke ongein. Teheran aan de Amstel? Welnee. Sodom en Gomorra aan het IJ.

The One I Love

remDeze dinsdag was een dag van de herinnering. Zo was het een kwart eeuw geleden dat R.E.M. het album Out Of Time uitbracht met het inmiddels legendarische Losing My Religion, een nummer waar ik na 25 jaar in de juiste setting nog steeds vochtige ogen van kan krijgen.

Het lijkt zo lang her, die zomer van 1991 op Griekse eilanden en overal uit speakers dat hypnotiserende en energieke Losing My Religion van vier jongens uit Athens, Georgia. Het leven strekte zich oneindig uit. Mooiere nummers waren er niet gemaakt en zouden niet meer worden opgenomen, zo leek het. Michael Stipe en zijn makkers maakten de ultieme song; catchy, tikje mysterieus, heerlijk om mee te brallen en te lallen, en met een heerlijk getokkelde mandoline. Out Of Time, really.

En nog effe lekker opscheppen: ik had R.E.M. nog in Paradiso gezien voordat het grote succes neersloeg. Het moet 1 oktober 1985 zijn geweest. Stevige gitaarrock, vleugje Byrds, een band op zoek naar een echt eigen geluid. Het succes lag klaar. Om de hoek. The One I Love. En Out Of Time bezorgde hen de megastatus. Wat een schoonheid. Maanden kippenvel.

Veel verder terug in de Amerikaanse geschiedenis ligt de moord op John F. Kennedy in Dallas, Texas, 22 november 1963, exact 53 jaar her. De moord is nooit opgelost. Lee Harvey Oswald had er niets mee te maken. Het Amerikaanse Congres kwam al in 1979 tot de conclusie dat er een complot was, maar de schutters zijn nooit gevonden, zo er al is gezocht.

Raar haar

raarhaarVroeger had je de Pruikentijd, toen was er punk, en nu leven we in het tijdperk van raar haar. Kijk maar om je heen. Geert Wilders, Boris Johnson, Donald Trump, alle grote jongens hebben last van raar haar. Het kan ook geen toeval zijn dat de Britse band The Cure nog steeds toert, hun voorman Robert Smith als dé verpersoonlijking van de vogelverschrikker die zijn vingers in het stopcontact stak. Heel raar haar.

Aan Geert Wilders zijn we al heel lang gewend, maar al die peroxide kan natuurlijk niet goed zijn voor je bovenkamer. Ik zou hem adviseren: minder, minder. Boris Johnson wordt vooral geteisterd door het Britse klimaat waar het altijd maar waait en de haren je al snel te berge rijzen. Maar dit zijn toch twee kleine mannen vergeleken bij The Donald. Dat is heel raar haar.

Het haar is niet het hele verhaal bij Trump, al is er wel een heel verhaal over te vertellen. Het is ook de combinatie van raar haar met het zon-uit-een-potje oranje dat zijn gezicht zo teistert. Het ziet er niet fris uit. En dan dat haar. Het is alsof huiden van cavia’s, bevers of soortgelijke knagers uit elkaar zijn getrokken, platgeslagen en met krullers en föhn in sierlijke bochten rond het hoofd van the president-elect zijn geslingerd.

Je kunt je gewoon niet voorstellen dat dit haar gewoon uit zijn hoofd groeit. Dan zou ik me namelijk ernstig zorgen maken over wat er morgen nog meer uit dat hoofd omhoog komt.

Hallelujah

leonard-cohenBij de hemelpoorten klinkt het Hallelujah uit de kelen van een enorm koor, een welluidend welkom voor de grote dichter, schrijver en bard Leonard Cohen. Wie als openingsregels ‘I heard there was a secret chord, that David played and it pleased the Lord’ componeert, mag zich verzekerd weten van eeuwige lof en roem en engelen met schallende trompetten.

Wat een prachtig lied is dat Hallelujah en over de doden niets dan goeds, maar ik hoor toch tig maal liever de interpretatie van ex-Velvet Undergrounder John Cale, een versie die ook in één van de Shrek-films te horen is. Dat dan weer wel. Overigens is er genoeg te kiezen aan versies en interpretaties, van Buckley tot Bono.

De misdaad is verjaard, dus ik kan hier en nu opbiechten dat ik ooit de LP Songs of Love and Hate uit mijn ouderlijk huis liet verdwijnen en dat prachtige zwart-wit-kleinood ruilde met mijn voetbalvriendjes Rien en Rob – het klinkt ook nu nog als een wat morsig duo – voor wat boekjes met opwindend bedoelde plaatjes en verhaaltjes die oneindig spannender waren dan de liedjes van de coole bard met tokkelgitaar.

Op de middelbare school zette ik zijn roman Beautiful Losers op mijn Engelse boekenlijst. Niemand had Cohen op zijn lijst, dus dat vind ik wel cool. Ik begreep er echter niet veel van, en dat begreep mijn leraar Engels heel goed. Die ervaring met Cohen leverde me een passende onvoldoende op.

Het is feest in de hemel, het Hallelujah schalt door het oneindig zwerk als voorbeeld voor de levenden hoe je een nummer schrijft waar zelfs de wrakende God plezier aan beleeft. Als je dat kunt, dan ben je voorwaar een grote.

Civil War 2.0

trump-winDe halve wereld ligt nog aan de zuurstof, maar vanmiddag stapt Donald Trump keurig het Witte Huis binnen voor thee met Obama. Twee termijnen Obama hebben ons zand in de ogen gestrooid over de staat van de V.S. Omdat we hem zo cool vinden, dachten we dat de V.S. ook een heel stuk cooler was geworden. Mis. Niks Change. En Hope vloog dinsdag het raam uit.

De V.S. is tot op het bot verdeeld en verscheurd. De race naar het Witte Huis heeft de wonden alleen maar dieper en bloederiger gemaakt. De verkiezingscampagne was van een duister allooi en zaaide haat in plaats van hoop. Zelfs voor Amerikaanse begrippen was dit heel heftig. In de tussentijd en als resultaat is de kloof tussen rijk en arm, tussen stad en platteland, tussen conservatief en liberaal  nog verder verwijd.

Dit was de Civil War2.0, de strijd tussen de rural counties en de metropolitan areas, in campagneoorlogstaal wel geduid als respectievelijk de betreurenswaardigen en de corrupte elite. En wij hier, veilig aan de andere kant van de plas, deden vrolijk mee in het bashen  van Trump en zijn gestoorde aanhang, de hillbillies, de gunslingers, en de homohaters, en wat waren we tevreden met onszelf en met Clinton die zo veel ervaring had en het glazen plafond eindelijk zou laten barsten.

The sneering response to Trump’s victory reveals exactly why he won’, zo schreef Brendan O’Neill in The Spectator. En niemand zag de winst van Trump aankomen. Volgens velen is dat nu juist omdat alle pollsters en de media geen goed zicht hebben op wat de helft van de Amerikanen drijft of dwars zit. Ook dat is verontrustend. Net als dat krakende tweepartijenstelsel dat dwingt tot polarisatie.

Het is in ieder geval einde tijdperk Bill en Hillary. Het is mooi geweest, als in genoeg is genoeg. Bill wordt niet de tuinman van het Witte Huis en Hillary niet de gedroomde eerste presidente. En wat dat nog veel pijnlijker maakt: ze is verslagen door een pussy grabber, een vrouwonvriendelijke, racistische narcist. Maar dat is democratie. Het volk heeft gesproken. Al heeft dat ook vele trekken van ‘It begins with F and ends with U..’.

God bless you en God bless the United States of America…

Happy Together

trump-clintonsNu de Verenigde Staten op de rand van een tweede Civil War lijken te staan, is het goed om even in de oude doos te kijken hoe leuk het tussen de Trumpjes en de Clintons is geweest. Het is 2005, de bruiloft van The Donald met Melania, en het ziet er uit als BFF’s.

Een verkiezingsrace in de V.S. brengt in de regel niet het meest fijnzinnige van de mens naar boven, maar deze campagne was echt buitencategorie, met dank aan een narcistische psychopaat die alle wetmatigheden overtrad, beschimpte of buiten werking stelde en waar nu half Amerika nieuw heil van verwacht. Zo kan het gaan.

Die Trump deugt niet, en lijkt me erg gevaarlijk. Maar HRC kon toch – los van dat een eerste vrouw historisch zou zijn en haar zo doodgeroemde ervaring – niet heel erg helder krijgen wat het zo dringend maakte om op haar te stemmen. Ze is nu de rem tegen Trump, niet die kandidaat waar iedereen van droomt, zo eentje als de binnenkort vertrekkende POTUS.

Het is close. Maar dat zeggen de media altijd. Wie gaat er naar een al besliste wedstrijd kijken? Maar misschien is het nu wel echt close. Of het is net na middernacht toch al helder dat Hillary Clinton de eerste vrouwelijke president van de V.S. wordt. Iets zegt mij dat we ook dan nog niet af zijn van The Donald.

 

De zak

halbeIk had al geen hoge dunk van Halbe Zijlstra. De voormalig duivenmelker uit Oosterwolde maakte zich vijf jaar geleden sterk om de cultuur in Nederland de nek om te draaien. Nu tettert hij van de daken dat RTL het Sinterklaasfeest vermoordt omdat daar de Zwarte Piet is afgeschaft en vervangen wordt door de schoorsteenpiet. In Pauw gisteravond kreeg hij een kwartier om zichzelf volledig belachelijk te maken. Ook dat had hij helaas niet door. Stomheid is vaak hard te onderkennen door degene die het heeft.

Volgens Zijlstra zou Zwarte Piet als het ware afgebouwd moeten worden de komende jaren tot een wat neutralere Piet. Want wie dat te rigoureus doet, brengt kinderen en ook Zijlstra Jr. (8 toch al inmiddels, en nog steeds gelovend) in de war en is de bijl aan de wortel van zo een traditierijk kinderfeest. We zouden echt moeten wachten tot een volgende generatie kinderen voordat zo een rigoureuze stap gezet zou kunnen worden. Alsof er niet elke dag kinderen worden geboren en de Sint elk jaar nieuwe kleine klanten krijgt.

Halbe glom door en begreep maar niet hoe hij alleen stond en hoe schofferend zijn gedrag en houding zijn. Ik verdenk hem ervan dat hij – naast een dosis domheid – vooral last heeft van electorale motieven. Door zich niet uit te spreken tegen Zwarte Piet poogt hij het xenofobe geronk ter rechterzijde te pleasen. Het gaat niet over Piet. Het gaat niet over kinderen. Het gaat niet over de kleine Zijlstra. Het is politiek. En als er iemand is die willens en wetens het Sinterklaasfeest vermoordt voor eigen politiek gewin, dan is het deze nepliberaal wel. De zak, zeg ik.

Homo Intoleranticus

godhatesNatuurlijk kun je het klein maken en bagatelliseren. Het is maar een foldertje. Het is een handjevol hitsers. Godsdienstgekken. En ze kunnen ook niet rekenen. Want wie schrijft er nu op dat het zelfmoordpercentage onder homo’s 200% is? Dat kan toch helemaal niet? Nee, dat kan niet. Maar wat wel kan is dat er een klimaat wordt geschapen waarin homo’s weer vogelvrij en doelwit worden. Zoals afgelopen weekend achter het Centraal Station. Potenrammen is een werkwoord.

Onze grondwet is helder. Iedereen is voor de wet gelijk. Ongeacht sekse, ras of seksuele voorkeur. Maar aan dat recht wordt gerammeld. Homo’s worden eruit gepikt. Ze zijn ziek, zondig, en zitten aan kleine kinderen. De al dan niet vermeende tolerantie erodeert en smelt weg. Nog even wachten en er wordt ‘minder minder homo’s’ geroepen. Maar waarom hoor ik de politiek niet of nauwelijks over deze gender profilering en het apart drijven van homoseksuelen?

Geert Wilders moet zich voor de rechtbank verantwoorden voor zijn ‘minder minder’ uitspraak over Marokkanen. Het is Wilders die waarschuwt voor islamisering van ons land en het verdwijnen van wat we maar wat eufemistisch ‘privileges’ zijn gaan noemen waar we eigenlijk grondrechten zouden moeten zeggen. Het lijkt me een wat curieuze wending dat bij het zwijgen van nu over misselijke en mogelijk (en hopelijk) strafbare flyers Geert Wilders per ongeluk de fakkel van de homobeweging zou moeten gaan dragen. Hoeveel gekker kan het nog worden in ons land?

Het is altijd weer in naam van het geloof dat de intolerantie wordt gepredikt. Een God van liefde kom ik zelden tegen. Vrouwen zijn altijd tweederangs geweest en zijn doelwit voor de Trumpen van deze wereld. Ongelovig zijn is strafbaar in tal van landen. IS gooit homoseksuelen van flatgebouwen. In naam van een geloof en een heilig gelijk gebeuren de vreselijkste dingen. Het zou fijn zijn als we op tijd wakker worden uit onze droom van een verdraagzaam en zo fijn beschaafd en besnaard land. Er is werk te doen. De Homo Intoleranticus staat op de stoep.

Help!

sheaEr zou € 50.000 zijn geboden op een AH-winkelmandje waar Justin Bieber op het Gelderlandplein in Buitenveldert een paar biertjes in had gestopt. Gekte, zegt u? Ga dan maar eens kijken naar de mooie filmdocu ‘Eight Days A Week’ over het bestaan on the road van The Beatles in de jaren ’60.

De hysterie van teeners voor popidolen begon waarschijnlijk met de wiegende heupen van Elvis Presley, maar schoot bij The Beatles overnight in de allerhoogste versnelling. The Beatles waren bijna nergens meer veilig, moesten rennen voor hun leven, en werden bij elk concert gekgegild door hordes meisjes die hun idolen leken te willen verscheuren. Het geluid was zo hard en intens dat The Beatles zichzelf niet meer konden horen op het podium.

Het duurde zolang het duurde, en dat was niet lang. Wat onschuldig leek te beginnen met vier lads uit Liverpool, werd wereldwijde massahysterie die ook nog eens gevaarlijk werd. Op de Filipijnen werden ze bedreigd, Amerikaanse media keerden zich tegen de groep, en in de zuidelijke staten waren openbare plaatverbrandingen. Het onschuldige veranderde in enkele jaren in hard en gewelddadig, en voor The Beatles was de lol er toen helemaal af.

De foto boven is mooi en veelzeggend. Het is een optreden van The Beatles in het gigantische Shea honkbalstadion in New York. De terecht bezorgd kijkende man links in de voorgrond is Brian Epstein, manager van The Beatles. Hij kijkt naar bijna 60.000 mensen die eigenlijk volledig out of control, doorgedraaid en hysterisch zijn. In zijn blik lees ik slechts één woord: Help!

Goalsingel

Feijenoord. foto VINCENT MENTZEL 1970Als mijn ploeggenoot Andreas dit leest, dan betekent dit dat hij God zij geloofd het ongetwijfeld heftige biergelag na de zege van Feyenoord op PSV heeft overleefd. En dat is voorwaar geen geringe prestatie, zo vlak na de als historisch gevoelde zege op Manchester United en de aansluitende bestorming van de Rotterdamse horeca.

Ik ben om de hoek geboren, in Vlaardingen, woonde ook een aantal jaren in 010, maar  had niet echt wat met Feyenoord, op jonge leeftijd had ik mijn liefde al aan Ajax toegezegd. Mijn geheugen zegt mij dat ik Feyenoord ooit twee maal in het echt heb gezien. Ik herinner mij een spannende 2-3 bij Sparta-Feyenoord op het oude Kasteel en een UEFA Cupwedstrijd in najaar 1972 tegen OFK Belgrado, ontsierd door de heftige krachttermen van mijn broer richting het toen nog arbitrale trio.

Het is mooi dat Feyenoord – van 1908 – eindelijk weer echt serieus meedoet in de vaderlandse competitie, het zou ook tijd worden. Te lang was de grote club met de grote aanhang toch een beetje het lachertje, gegijzeld door schulden uit een inmiddels grijs verleden waar de naam Jorien van den Herik altijd aan verbonden blijft. Verkeerde mensen, verkeerde keuzes, verkeerd geld, verkeerde spelers, het heeft veel te lang geduurd. Nu graag hand in hand voorwaarts.

En vergeet niet met alle misère die was: het is een grote club daar op Zuid, de club van De Kuip, De Kromme, Erst Happel, het brilletje van Van Daele, suppoost Crooswijk, Ove Kindvall, Piet ‘hondenlul’ Romeijn, Coentje, Beertje, Puck, Wim Jansen en de ijsbal, de meeuw van Eddy Treytel, en de tovenaar van Tatabanya. Een rijk verleden, kortom. Benieuwd of dat een vervolg krijgt. Na zes wedstrijden al vijf punten ‘los’, wat een weelde. De Goalsingel wordt al opgepoetst.