AOWAO

henk2Henk Krol is het even helemaal kwijt. Het was iets met pensioenen en met de AOW en met ‘de minste van twee kwaden’, dat wist hij nog wel, maar gisteravond verhaspelde de 50+’er de AOW ook nog eens tot twee maal toe tot WAO, en toen was met hem echt iedereen het spoor bijster.

Het was niet de week van Henk Krol, zeg maar. Nou ja, het was wel zijn week want nog nooit zoveel in het nieuws, maar helaas voor hem niet op de manier waar je zielen en zetels mee wint. Pijnlijk was dat Krol vorige week door zijn bestuurders werd weggehouden van de persconferentie waar het geschutter van hem moest worden rechtgezet. Dan ben je niet echt een baas meer. Dan lig je aan de leidsels van Jan Nagel. Wat je lekker vindt. 

Om Henk Krol hing altijd al de geur van gerommel, gepruts, gesjacher, conflicten, ruzies en hij lijkt het allemaal als een magneet aan te trekken. Een lieverdje is het ook al niet. Hij gaf Tim Hofman recent een knietje, Paul Witteman kreeg in het Lagerhuis een beukje en het scheelde weinig of Krol had Lodewijk Asscher over het hekje getrokken. De PvdA-voorman had de plannen van Krol ‘babbeltrucjes’ genoemd, en hoe waar bleek dat te zijn.

Henk Krol is aangeschoten wild. De koersen van 50 Plus dalen. De zetels verdampen waar je bij staat. Maar in de wereld van Henk Krol heeft altijd een ander het gedaan. Klagende werknemers, een naar Elsevier lekkende ex, en natuurlijk de ooit sympathieke media die hem nu met pek en veren overladen.

Inmiddels is Henk Krol zelf 66 en nog steeds niet gestopt. Hoe kan hij zich nu geloofwaardig hard maken voor 65 als pensioenleeftijd als hij zelf gewoon doorwerkt en zeker nog vier jaar in de Kamer wil blijven. Dan hebben we het over pensioen op 71 jaar. Dat is een slecht voorbeeld voor zijn toch al slinkende achterban. Practice what you preach. 

En opdat wij niet vergeten: 50 Plus stond ooit in een peiling op 29 zetels, 28 meer den Henk Krol nu solo in de Tweede Kamer. Een bejaardenrevolte leek nabij. Maar het kan verkeren. Zeker als je geloofwaardigheid op het belangrijkste punt van je partijprogramma in twijfel wordt getrokken. Dan ben je politiek bijna dood of in ieder geval aangeschoten wild.

Een dunne lijn

hurstRecent las ik ‘The Outsider’, een boeiend boek over opkomst en ontwikkeling van de doelman in het voetbal. Toen het spel begon, was er nog geen keeper. Pas later werd een verdediger verder naar achteren geschoven en begon in de keepersevolutie het gebruik der handen en ontstond de uitzonderingspositie, ‘The Outsider’ dus.

Veel keepers leden en lijden onder de angst voor die ene fout, die beslissende blunder die roem doet verdampen en carrières breekt. In de geschiedenis van de doelman lopen dan ook enorm veel zenuwpezen rond. Tijdens de legendarische 3-6 overwinning van Hongarije op de ‘uitvinders’ van voetbal Engeland in 1953 liet de Hongaarse doelman Grosics zich bij een comfortabele voorsprong vervangen omdat hij bang was de voorsprong letterlijk en figuurlijk uit handen te geven.

Keepers van nu weten zich beter beschermd dan vroeger toen zij niet zelden onder de zoden werden geschoffeld of bloedend en met botbreuken afgevoerd. Keepers worden ook steeds meer geacht mee te voetballen, iets wat ze 150 jaar geleden als vanzelf dus deden. De keepersevolutie is dus gewoon een stap terug in de tijd.

En hoe ik hier nu op kom? Jeroen Zoet. Gisteren in de Kuip. Ik had met hem te doen. Hij moet een black out hebben gehad. Toen heel Feyenoord schreeuwde om een doelpunt – wat het toen nog niet was – trok de achter de doellijn terecht gekomen PSV-goalie de bal naar zich toe waardoor de nieuwe doellijntechnologie hem nekte en automatisch doelpunt aangaf. De keeper de schlemiel.

In 1966 was er nog geen doellijntechnologie en dat voedt nog steeds de discussie of de 3-2 van Engeland van Geoff Hurst tegen Duitsland in de WK-finale echt een doelpunt was of niet. Er is geen sluitend bewijsmateriaal en dus gaat de discussie door, ook hier en nu weer. Zoet was gisteren de schlemiel, de Duitsers voelden zich in 1966 bestolen. Wat hadden zij graag die doellijntechnologie gehad die Zoet gisteren graag had gemist. Het is voor keepers altijd een dunne lijn tussen eeuwige roem en de stille aftocht.

De schaar

Ajax Images Heritage collection, 1966-1974.Hij was een klassieke linkspoot, zijn schaar joeg verdedigers het bos in, zijn voorzetten waren parels, zoals in de eerste Europa Cupfinale die Ajax won, tegen Panathinaikos op Wembley. De schaar, de korte versnelling, de iets afdraaiende voorzet, en Dick van Dijk – hij is al heel lang dood – knikte 1-0 binnen.

Piet Keizer was een buitenspeler en een buitenbeentje, hij was anders dan anderen, zoals ze wel vaker zeggen over die rare linkspoten in het voetbal. Keizer speelde geniale wedstrijden en op andere dagen was hij in geen velden of wegen te bekennen. Grillig, heet dat. Ongrijpbaar. En dat was Piet zeker.

Dat lange lijf, dat grof gebeeldhouwde hoofd, de ellebogen altijd wat raar omhoog, rechte benen als staken, eerder een renpaard dan een rasvoetballer. Maar wat was Keizer goed, samen met Jopie, en met Sjaak op de andere vleugel, de gouden aanval van het Gouden Ajax, en ja, wat is dat al weer heel lang geleden.

Maar Piet had het ook wel een keer gehad met Cruijff, en wilde in zijn plaats aanvoerder zijn en dat werd hij, getuige de foto van Piet met Sandro Mazzola van Inter, de tweede Europa Cupfinale die Ajax won, in 1972. Cruijff had de pest in, zocht ruzie, kreeg die ook en vertrok in 1973 naar Barcelona.

En iets later vertrok Piet ook opeens. Van de ene dag op de andere. Geen zin meer. De pest erin. Ziek van het gezeik van trainers en andere betweters. Hij liet zich heel lang zelden of nooit meer zien in de buurt van gemaaid gras en bromde iedereen uit zijn buurt. Het was mooi geweest. Hij was er klaar mee. En nu is het klaar voor Piet. Het is leeg op links. De oude meester is niet meer, hoe toepasselijk was zijn achternaam. 

Volkspartij Voor Demagogie

Opmaak 1Er komen verkiezingen aan, het kan u niet zijn ontgaan. Het grote gevecht speelt op rechts, waar PVV en VVD lijken te gaan strijden wie de grootste partij wordt. Om de PVV zo veel mogelijk wind uit de zeilen te nemen, koerst de VVD op een soort PVV-Light. De VVD vindt eigenlijk hetzelfde als de PVV, maar verpakt het net ietsje netter. Maar vergis u niet: de paginagrote advertentie de VVD deze week overal plaatste, geurt net zo rot als de mantra’s van Grote Geert.

We moeten ‘normaal doen’, vindt de VVD. Wat dat is of moge zijn, blijft onduidelijk. Iets met handen schudden en korte rokjes. Maar wie niet normaal doet, die moet maar weggaan. Doe normaal of ga weg, heet dat nu bij de VVD. Netjes geformuleerd, ik hoor geen pleurt op, maar het is helder over wie de VVD het heeft: over ze, die anderen, die niet-normalen, zij die gewone mensen uitmaken voor racisten. Zo zet de VVD dus keurig en beschaafd een flink deel van de samenleving op verdacht.

Volgens de VVD is Nederland een ‘gaaf’ land. Rutte zou nergens anders willen wonen. Maar wie dat gave en normale niet met hem deelt, die dondert maar op. Terug naar Marokko, lees ik dan. Of naar Turkijke. Maar waar laten we dan al die lelieblanke verkeershufters, hulpdienstenmeppers of piemelinduwers? Daar hoor ik Rutte niet over. Want alle Nederlanders dat zijn toch vooral die blanke ‘originals’, die brave burgers die zo’n last hebben van die anderen. De idee: als je de VVD hebt, waar heb je dan de PVV nog voor nodig?

Het kan geen toeval zijn dat we slechts een halve Rutte zien in de advertentie. De andere helft doet zich keurig voor als staatsman, de Saabrijdende redelijkheid, premier van alle Nederlanders. Maar de helft die we wel zien is de politieke opportunist, de olie-op-het-vuur-gooider die mensen weg zet en het liefst op ziet pleuren. Normaal. Doen. heet dat bij de Volkspartij Voor Demagogie. Er komen verkiezingen aan. Daarna ziet u de echte Rutte pas.

Teheran aan de Amstel

bierfietsDe bierfiets is het symbool geworden van alles wat vies en voos en loos is in toeristisch Amsterdam. De stad wil de rondrijdende lalkar dan ook het centrum uitduwen. Maar Mokum heeft een geduchte tegenstandster gevonden in Rusita Ruitenberg Segall, advocate van de bierfietsexploitanten. Zij is van het dikke hout waarvan men planken zaagt.

Volgens Ruitenberg Segall is het verbod op de bierfiets vergelijkbaar met de mensenrechtensituatie in Iran. Haar betoog begrijp ik niet helemaal, maar ze suggereert een parallel tussen mensenrechten en vrijheid (of het gebrek daaraan) in Iran en de Mokumse fatwa tegen de bierfiets. Hatsekidee. Je moet maar durven.

En ja, zeker, de bierfiets is pispaal en symbool. Maar er is veel meer ‘leuks’ in de stad te beleven. Zo las ik dezer dagen in Het Parool dat je geketend aan een smurf door de stad kunt zwalken. Dat je kunt koekeloeren bij de hoeren. Een zuiptour doen met een half uur onbeperkt wodkashots, of een Wallentour met – jawel – kutcake bakken en dildo’s boetseren. Daar ga je met je verlichtingsdenken en vooruitgangsgedachte.  

De bierfiets is eigenlijk maar klein bier vergeleken bij de nog bodemlozer leegheid van dit zo gevarieerde toeristisch aanbod. Nu de stad net een offensief lanceert om straten en stegen echt veel schoner te krijgen, kan misschien gelijk ook de bezem door dit soort afstotelijke ongein. Teheran aan de Amstel? Welnee. Sodom en Gomorra aan het IJ.

The One I Love

remDeze dinsdag was een dag van de herinnering. Zo was het een kwart eeuw geleden dat R.E.M. het album Out Of Time uitbracht met het inmiddels legendarische Losing My Religion, een nummer waar ik na 25 jaar in de juiste setting nog steeds vochtige ogen van kan krijgen.

Het lijkt zo lang her, die zomer van 1991 op Griekse eilanden en overal uit speakers dat hypnotiserende en energieke Losing My Religion van vier jongens uit Athens, Georgia. Het leven strekte zich oneindig uit. Mooiere nummers waren er niet gemaakt en zouden niet meer worden opgenomen, zo leek het. Michael Stipe en zijn makkers maakten de ultieme song; catchy, tikje mysterieus, heerlijk om mee te brallen en te lallen, en met een heerlijk getokkelde mandoline. Out Of Time, really.

En nog effe lekker opscheppen: ik had R.E.M. nog in Paradiso gezien voordat het grote succes neersloeg. Het moet 1 oktober 1985 zijn geweest. Stevige gitaarrock, vleugje Byrds, een band op zoek naar een echt eigen geluid. Het succes lag klaar. Om de hoek. The One I Love. En Out Of Time bezorgde hen de megastatus. Wat een schoonheid. Maanden kippenvel.

Veel verder terug in de Amerikaanse geschiedenis ligt de moord op John F. Kennedy in Dallas, Texas, 22 november 1963, exact 53 jaar her. De moord is nooit opgelost. Lee Harvey Oswald had er niets mee te maken. Het Amerikaanse Congres kwam al in 1979 tot de conclusie dat er een complot was, maar de schutters zijn nooit gevonden, zo er al is gezocht.

Raar haar

raarhaarVroeger had je de Pruikentijd, toen was er punk, en nu leven we in het tijdperk van raar haar. Kijk maar om je heen. Geert Wilders, Boris Johnson, Donald Trump, alle grote jongens hebben last van raar haar. Het kan ook geen toeval zijn dat de Britse band The Cure nog steeds toert, hun voorman Robert Smith als dé verpersoonlijking van de vogelverschrikker die zijn vingers in het stopcontact stak. Heel raar haar.

Aan Geert Wilders zijn we al heel lang gewend, maar al die peroxide kan natuurlijk niet goed zijn voor je bovenkamer. Ik zou hem adviseren: minder, minder. Boris Johnson wordt vooral geteisterd door het Britse klimaat waar het altijd maar waait en de haren je al snel te berge rijzen. Maar dit zijn toch twee kleine mannen vergeleken bij The Donald. Dat is heel raar haar.

Het haar is niet het hele verhaal bij Trump, al is er wel een heel verhaal over te vertellen. Het is ook de combinatie van raar haar met het zon-uit-een-potje oranje dat zijn gezicht zo teistert. Het ziet er niet fris uit. En dan dat haar. Het is alsof huiden van cavia’s, bevers of soortgelijke knagers uit elkaar zijn getrokken, platgeslagen en met krullers en föhn in sierlijke bochten rond het hoofd van the president-elect zijn geslingerd.

Je kunt je gewoon niet voorstellen dat dit haar gewoon uit zijn hoofd groeit. Dan zou ik me namelijk ernstig zorgen maken over wat er morgen nog meer uit dat hoofd omhoog komt.

Hallelujah

leonard-cohenBij de hemelpoorten klinkt het Hallelujah uit de kelen van een enorm koor, een welluidend welkom voor de grote dichter, schrijver en bard Leonard Cohen. Wie als openingsregels ‘I heard there was a secret chord, that David played and it pleased the Lord’ componeert, mag zich verzekerd weten van eeuwige lof en roem en engelen met schallende trompetten.

Wat een prachtig lied is dat Hallelujah en over de doden niets dan goeds, maar ik hoor toch tig maal liever de interpretatie van ex-Velvet Undergrounder John Cale, een versie die ook in één van de Shrek-films te horen is. Dat dan weer wel. Overigens is er genoeg te kiezen aan versies en interpretaties, van Buckley tot Bono.

De misdaad is verjaard, dus ik kan hier en nu opbiechten dat ik ooit de LP Songs of Love and Hate uit mijn ouderlijk huis liet verdwijnen en dat prachtige zwart-wit-kleinood ruilde met mijn voetbalvriendjes Rien en Rob – het klinkt ook nu nog als een wat morsig duo – voor wat boekjes met opwindend bedoelde plaatjes en verhaaltjes die oneindig spannender waren dan de liedjes van de coole bard met tokkelgitaar.

Op de middelbare school zette ik zijn roman Beautiful Losers op mijn Engelse boekenlijst. Niemand had Cohen op zijn lijst, dus dat vind ik wel cool. Ik begreep er echter niet veel van, en dat begreep mijn leraar Engels heel goed. Die ervaring met Cohen leverde me een passende onvoldoende op.

Het is feest in de hemel, het Hallelujah schalt door het oneindig zwerk als voorbeeld voor de levenden hoe je een nummer schrijft waar zelfs de wrakende God plezier aan beleeft. Als je dat kunt, dan ben je voorwaar een grote.

Civil War 2.0

trump-winDe halve wereld ligt nog aan de zuurstof, maar vanmiddag stapt Donald Trump keurig het Witte Huis binnen voor thee met Obama. Twee termijnen Obama hebben ons zand in de ogen gestrooid over de staat van de V.S. Omdat we hem zo cool vinden, dachten we dat de V.S. ook een heel stuk cooler was geworden. Mis. Niks Change. En Hope vloog dinsdag het raam uit.

De V.S. is tot op het bot verdeeld en verscheurd. De race naar het Witte Huis heeft de wonden alleen maar dieper en bloederiger gemaakt. De verkiezingscampagne was van een duister allooi en zaaide haat in plaats van hoop. Zelfs voor Amerikaanse begrippen was dit heel heftig. In de tussentijd en als resultaat is de kloof tussen rijk en arm, tussen stad en platteland, tussen conservatief en liberaal  nog verder verwijd.

Dit was de Civil War2.0, de strijd tussen de rural counties en de metropolitan areas, in campagneoorlogstaal wel geduid als respectievelijk de betreurenswaardigen en de corrupte elite. En wij hier, veilig aan de andere kant van de plas, deden vrolijk mee in het bashen  van Trump en zijn gestoorde aanhang, de hillbillies, de gunslingers, en de homohaters, en wat waren we tevreden met onszelf en met Clinton die zo veel ervaring had en het glazen plafond eindelijk zou laten barsten.

The sneering response to Trump’s victory reveals exactly why he won’, zo schreef Brendan O’Neill in The Spectator. En niemand zag de winst van Trump aankomen. Volgens velen is dat nu juist omdat alle pollsters en de media geen goed zicht hebben op wat de helft van de Amerikanen drijft of dwars zit. Ook dat is verontrustend. Net als dat krakende tweepartijenstelsel dat dwingt tot polarisatie.

Het is in ieder geval einde tijdperk Bill en Hillary. Het is mooi geweest, als in genoeg is genoeg. Bill wordt niet de tuinman van het Witte Huis en Hillary niet de gedroomde eerste presidente. En wat dat nog veel pijnlijker maakt: ze is verslagen door een pussy grabber, een vrouwonvriendelijke, racistische narcist. Maar dat is democratie. Het volk heeft gesproken. Al heeft dat ook vele trekken van ‘It begins with F and ends with U..’.

God bless you en God bless the United States of America…

Happy Together

trump-clintonsNu de Verenigde Staten op de rand van een tweede Civil War lijken te staan, is het goed om even in de oude doos te kijken hoe leuk het tussen de Trumpjes en de Clintons is geweest. Het is 2005, de bruiloft van The Donald met Melania, en het ziet er uit als BFF’s.

Een verkiezingsrace in de V.S. brengt in de regel niet het meest fijnzinnige van de mens naar boven, maar deze campagne was echt buitencategorie, met dank aan een narcistische psychopaat die alle wetmatigheden overtrad, beschimpte of buiten werking stelde en waar nu half Amerika nieuw heil van verwacht. Zo kan het gaan.

Die Trump deugt niet, en lijkt me erg gevaarlijk. Maar HRC kon toch – los van dat een eerste vrouw historisch zou zijn en haar zo doodgeroemde ervaring – niet heel erg helder krijgen wat het zo dringend maakte om op haar te stemmen. Ze is nu de rem tegen Trump, niet die kandidaat waar iedereen van droomt, zo eentje als de binnenkort vertrekkende POTUS.

Het is close. Maar dat zeggen de media altijd. Wie gaat er naar een al besliste wedstrijd kijken? Maar misschien is het nu wel echt close. Of het is net na middernacht toch al helder dat Hillary Clinton de eerste vrouwelijke president van de V.S. wordt. Iets zegt mij dat we ook dan nog niet af zijn van The Donald.